– Och tak, to na pewno, tylko chyba w inny sposób niż myślisz – co do tego, że wichura, która przeszła przez Dolinę Godryka, była skutkiem działań Voldemorta, Victoria nie miała najmniejszych nawet wątpliwości, bo dokładnie widziała co działo się w Limbo. Jak drzewa były wyrywane z korzeniami i leciały do centrum wiru. Mogła zamknąć oczy i przypomnieć sobie to wszystko ze szczegółami – tak dużo myślała o tym wszystkim, co tam się tego dnia wydarzyło, oprócz… – Nie wiem. Przez większość ataku byłam, hmm… w pewnym sensie nieprzytomna, a samej wichury w ogóle nie widziałam – widziała jej skutki, wiedziała, skąd się wzięła, ale to by było na tyle. „W pewnym sensie nieprzytomna” było zaś niedopowiedzeniem roku – bo wyglądali, cała czwórka, jakby byli martwi. Bo, według Victorii, to nawet nie to, że byli o krok od śmierci, tylko w jej trakcie.

Gdy się dobrze Victorii nie znało, można było odnieść (bardzo zresztą mylne) wrażenie, że ta kobieta ma prawdziwe kij wsadzony w dupę tak mocno, że nie jest w stanie się nawet pochylić, ale prawda była taka, że gdy była w towarzystwie, przy którym czuła się dość swobodnie, to zdarzało jej się żartować. I to żartować dosyć często, problem polegał na tym, że zwykle miała przy tym minę tak kamienną, jakby wcale tego nie robiła i nie było aż tak prosto tego odróżnić od mówienia na serio. Nic więc dziwnego, że Christopher miał problem z rozpoznaniem i powiedzeniem z całą pewnością, że Victoria akurat żartuje… ale były ku temu znaki. Na pewno były. Na przykład to, że się uśmiechnęła, ale… to faktycznie mogło umknąć przez te cholerne szkodniki.

– Tak. Specjalnym eliksirem. To są bahanki – przedstawiła niechcianych lokatorów, obserwując ze spokojem, jak te, ewidentnie znokautowane, nie wiedzą co ze sobą zrobić na tej podłodze. – To dość… powiedzmy, że pospolite szkodniki. Czasami się gdzieś zagnieżdżą, zwłaszcza w zasłonach, nic specjalnego. Po prostu trzeba uważać, żeby nie ugryzły. Tak długo, jak nie ma tutaj jakiegoś wyjątkowo złośliwego poltergeista, albo paskudnej klątwy, to bym tego domu nie skreślała, wiesz? Można przeprowadzić debahanacje, w razie potrzeby i inne rzeczy, po prostu bym na twoim miejscu negocjowała obniżenie ceny, bo jak na moje, to ten poprzedni właściciel wcale nie był bałaganiarzem. Był albo strasznym syfiarzem, albo naprawdę bardzo długo tu nie mieszkał. Albo oba – a jednak intuicja jej nie myliła, gdy tak patrzyła na tamten ogród, ale to nic. Jeśli sam dom spodoba się Chrisowi, to wszystkie ewentualne prace „oczyszczające” to nie był dla czarodziei przecież duży problem – no co innego klątwy, te potrafiły być paskudne.

– Flipendo tylko je nokautuje. Bahanocyd paraliżuje i zabija, jest znacznie skuteczniejszy. Problem z bahankami jest taki, że nie można dać się ugryźć, bo ich jad jest bardzo trujący i trzeba szybko podać antidotum, a nie noszę takiego na bahanki w kieszeni również – odparła, nie spuszczając wzroku ze szkodników, które próbowały dojść do siebie. I tak, dokładnie to zrobiła: nawiązała do tego sarkastycznego stwierdzenia Chrisa. – Więc… Ja bym je zostawiła w spokoju. Tym bardziej że czemu masz robić z nimi porządek, skoro nawet nie wiesz, czy chcesz brać ten dom? – po co miał robić tę pracę za darmo, jeśli istniała szansa, że się nie zdecyduje tego domu kupić? Gdyby był pewien i umówiony – wtedy czemu nie… – Ogólnie z Bahanocydem pozbycie się ich jest dość proste… Mogę ci taki uwarzyć, gdybyś się zdecydował – zaoferowała się, bo co to dla niej za problem? Może by nawet coś z tego miała, chociażby martwe bahanki, z których można wyciągnąć jad – ten przydawał się przy niektórych eliksirach. – Chodź, zostawmy je na razie w spokoju. Pewnie schowają się znowu w zasłonie i nie wylecą za szybko – choćby dlatego, że już poobrywały zaklęciami i całkiem możliwe, że skryją się skołowane, żeby dojść do siebie. Ale i tak nie schowała różdżki i obserwowała je czujnie… tak w razie czego. Nie oponowała jednak, jeśli Chris uznał, że woli je wrzucić do pokrowca.

– To może kuchnia? – zaproponowała, gdy Chris już otworzył okno i świeże powietrze wlało się do wnętrza. Zaduch nie zniknął od razu, ale zrobiło to i tak sporą różnicę i gdyby tylko dało się zapomnieć o bankach, to i dom zyskiwał na uroku. – Haha, jesteś pewien? Większość takich szkodników jest łatwo usunąć, a bryła domu wydaje się niczego sobie – zaśmiała się cicho, bo owszem, wymagało to odrobinę więcej czasu i pewnego wysiłku, ale efekty były natychmiastowe. Ale dlatego mówiła mi, by tego domu nie skreślał, tylko może warto było wynegocjować obniżenie za niego ceny… o ile będzie pasował Chrisowi bardziej niż ten drugi, rzecz jasna.

– Myślę, że póki nie zbliżymy się do zasłony, to nie… Podejrzewam, że schowają się teraz, żeby odpocząć po tym Flipendo i uderzeniach w okno – nie miała stuprocentowej pewności, ale na ile znała i rozumiała zachowania zwierząt, czy magicznych bestii, zwykle taki był ich instynkt.

Też sto razy bardziej wolałaby iść z Christopherem na plażę (nawet jeśli morze będzie teraz lodowate), niż zawracać do Munga i tam się awanturować o pilną pomoc przez ugryzienia bahanek. Ogólnie… wolała spędzić miłe popołudnie z Chrisem niż to niemiłe. Były też jednak rzeczy ważne, jak choćby obejrzenie tego domu i podjęcie właściwej decyzji, biorąc pod uwagę obecną sytuację na rynku domowo mieszkaniowym, i ogólnie na nastroje w Anglii…

– Z mojego doświadczenia… – zaczęła i zastanowiła się lekko, bo mówiła tutaj o doświadczeniu kilkuletnim, odkąd zaczęła swoje życie zawodowe, najpierw w Czarodziejskim Pogotowiu Ratunkowym, później w BUM-ie, teraz jako auror – widziała tak dużo naprawdę dziwnych zgłoszeń, odwiedziła wiele domów, w tym takie, w których coś się zalęgło, w większości nie było tak źle. To strach miał największe oczy. – Większość klasycznych domowych szkodników wprowadza się do niezamieszkałych domów, bo mają tam względny spokój. Wiesz, żadnych mieszkańców, którzy tylko przeszkadzają, żadnych wydzierających się dzieci, żadnych polujących na nie zwierząt i tak dalej. Wiadomo, czasami zalęgną się w domach jak najbardziej zamieszkanych, ale to rzadkość. Zmierzam w każdym razie do tego, że większość takich lokatorów na gapę dość łatwo się pozbyć, nawet jeśli ich obecność jest zwyczajnie uciążliwa i upierdliwa – mówiła dalej, gdy szli do kuchni i w końcu do niej weszli. Było to co prawda dopiero drugie (poza wejściem i korytarzem, rzecz jasna) pomieszczenie, które tutaj oglądała, ale jej ogólne wrażenie było takie, że ten dom wyglądał całkiem nieźle. Owszem, był odrobinę (ekhem) zaniedbany, ale nie było to nic, z czym nie poradziłaby sobie magia. W każdym razie podstawy były solidne. – Wiesz, tak długo jak to nie jest klątwa… Bo te bywają skomplikowane… Albo poltergeist… to nie jest tak źle – zakończyła swój wywód i patrzyła jak zaczęły otwierać się szafki, poruszone magią Chrisa. – Czy mówiłam ci, dlaczego tak nagle wyprowadziłam się z Londynu? – zapytała, zaglądając teraz do szafek, które stały otworem.

I wyprostowała się nagle, gdy coś zagrzechotało, i zaczęła się rozglądać, próbując ustalić, czy po prostu jedna z szuflad była zamknięta na jakiś zamek i dlatego nie tak od razu zareagowała na zaklęcie Christophera, czy może chodziło o coś zupełnie innego… Różdżki nie schowała i teraz marszczyła brwi.

– Co to było? – rzuciła.

– Myślisz, że poltergeist wytrzymałby tak długo w ciszy? – bo jej się nie wydawało. Wystarczyło wziąć na przykład hałaśliwego Irytka, który lubił rzucać krzesłami, biurkami czy szafkami, a nie ograniczał się przecież tylko do mebli. Poltergeist, którego spotkali w Londynie też chichotał i migotał, żeby przypadkiem nikt go nie pominął. No a ten, który zagnieździł się w jej domu… cóż. Ten to dopiero potrafił dać do wiwatu – jak nie wrzaski, to afrykańskie bębny i walenie w perkusje, jakby miała za ścianą cały zespół rockowy. W tym domu było trochę za cicho jak na to, co zwykle wyczyniały poltergeisty – ale to dobrze, bo przynajmniej nie zwiastowało złej istoty… Zresztą te raczej nie żyły w opuszczonych budynkach… prawda? Choć tutaj Victoria mogła się mylić.

– To akurat nie miało nic wspólnego ze Spaloną Nocą – stwierdziła całkiem szczerze, ale po chwili dodała jeszcze jedno: – Chyba nie miało – bo nie wiedziała, czy to, co odwalało się w tamtym domu to wynik klątwy, powrotu poltergeista, czy właśnie Spalonej Nocy, natomiast nie wyglądało to jak typowe rzeczy, które ludzie zauważali w swoich domach po tamtej okropnej nocy.

– Ha… Jesteś jednocześnie bardzo blisko i bardzo daleko – i tak strzał Christophera był zadziwiająco celny, bo rzeczywiście chodziło o piwnicę. Piwnicę w szczególności, w ogólności o cały dom, a poltergeist był jednocześnie pierwszym stopniem, który rozzłościł Victorię, jak również możliwością, której nadal nie do końca zgłębiła, bo nie potrafiła powiedzieć z całą pewnością, co się w tamtej kamienicy odpierdala. – Miałam- –zaczęła, ale urwała, bo w tej właśnie chwili niemalże wpadła w objęcia… siebie samej. Niemalże, bo gdy szuflada roztrzaskała się u jej stóp, to zdążyła cofnąć się o krok, nim ona zmaterializowała się w kuchni i bełkocząc, z tym oszalałym spojrzeniem, ale też i jakimś takim szaleństwem wypisanym na twarzy. Victoria-szalona zrobiła krok w przód, a Victoria-prawdziwa odruchowo się cofnęła. Ręce Victorii-bogina uniosły się, wyciągając się w kierunku Victorii…

Nie była na to gotowa. Powinna być, oczywiście i to nie tak, że się bała, bo mało było rzeczy, które były w stanie ją faktycznie wystraszyć, ale widzieć siebie. Siebie w takim stanie – to był szok.

Znalezienie bogina, który zalągł się w jednej z szafek w opuszczonym domu nie było niczym nadzwyczajnym i gdyby tak się nad tym zastanowić, to było to coś, czego można się tutaj spodziewać, skoro już nadziali się na bahanki, którym zakłócili dzień. Mimo wszystko jednak stanięcie oko w oko z twoim największym strachem (nawet jeśli nie przerażało cię to w sposób paraliżujący) potrafiło wytrącić z równowagi nawet kogoś tak opanowanego jak Victoria, która potrzebowała chwili, by dojść do siebie. A nie było to proste: patrzeć w twarz, którą tak dobrze się znało, którą oglądało się codziennie w lustrze, a jednocześnie tak obcą, tak nieobecną, tak… zniszczoną… Lestrange nawet nie wiedziała, w którym momencie wstrzymała oddech. Odczuła to dopiero, gdy jej plecy dotknęły ściany. Nie miała dokąd uciec. I jak zwykle nie była tym typem kobiety, która czeka na ratunek cnego rycerza na białym koniu, tak w tej sytuacji, to że Christopher postanowił zareagować i wszedł pomiędzy wódkę a zakąskę (niemalże dosłownie), jakoś tę sytuację… uratowało.

A przynajmniej uratowało dla niej.

Bo to, że przestała się wpatrywać w swoją obłąkaną twarz pozwoliło jakoś jej się otrząsnąć, nawet jeśli ceną za to było to, że teraz bogin znalazł sobie nową ofiarę – Chrisa. A to, w co zmienił się, gdy stanął mu na drodze Rosier… Victoria nabrała w końcu tak potrzebnego jej oddechu, zmrużyła oczy, ale nie była pewna na co dokładnie patrzy. Czy Christopher bał się jakiegoś schorowanego mężczyzny? Może bezdomnego żula?

Nieistotne. A na pewno nie w tej chwili.

– Dzięki. To bogin – Victoria w końcu odbiła się od ściany i zbliżyła do Christophera z wyciągniętą różdżką od tyłu. Oczywiście, że wiedziała co to jest, natomiast… Nie była najlepsza jeśli chodzi o walkę z nimi. Jej zdolności z zakresu transmutacji nie były najlepsze, zatrzymała się na poziomie szkolnym i chociaż teoretycznie z boginem powinien poradzić sobie trzecioklasista, tak pewnie doświadczenie z transmutacją bardzo się tu przydawało, wszak za pomocą Ridikkulus zmieniało się formę bogina w inną…

Zaklęcie Christophera odepchnęło bogina, który zachwiał się lekko. Może nie było to spektakularne wrzucenie go do szafki, w której mogliby go znowu zamknąć, ale z pewnością kupowało trochę czasu, bo teraz Victoria stanęła obok blondyna.

– Próbuje nas właśnie przestraszyć, chociaż chyba niezbyt dobrze mu idzie… Jest teraz skupiony na tobie, więc… spróbuj sobie wyobrazić coś śmiesznego i spróbuj go w to coś zmienić – wierzyła, że Chrisowi nie brakuje wyobraźni. – Zaklęcie, które na niego działa to Riddikulus – i nawet machnęła ręką, chcąc mu pokazać, w jaki sposób się to rzuca. – Będę obok – cofnęła się za ramię Christophera, ale w razie czego mogła wejść do akcji, co miało dużą szansę na to, że bogin będzie próbował przestraszyć ich na raz, a to raczej nigdy nie wychodziło.