– Tak, ale z nimi się nie spotykasz – to była zasadnicza różnica, bo jak do głosu dochodziły uczucia romantyczne, to ludzie potrafili się zachowywać irracjonalnie. Lestrange nie twierdziła, że taki był dosłownie każdy facet, o nie nie, chciała tylko pokazać Brennie pewne zachowania, na które warto zwrócić uwagę. A patrząc na Atreusa, który nawet się nie kwapił wytłumaczyć Brennie o co szła cała rzecz, to śmiała twierdzić, że to dokładnie ten przypadek.

Wcześniej po prostu nie każdy odczuwał dotkliwie i na własnej skórze to, co się dzieje. Jednych dotykało to szybciej, innych później. Victoria nie kręciła się wśród mugolaków, to nie tak, że nimi gardziła, ale podchodziła z dystansem i pewną nieufnością, której nabrała w Departamencie Magicznych Wypadków i Katastrof (nie mówiąc o tym, co wkładali jej przez całe życie w domu). Ale na własne oczy widziała skalę zniszczeń i śmierci jeszcze gdy nosiła mundur aurora z miedzianymi, a nie srebrnymi wstawkami. Cholera, wyciągała nawet z ruin zawalonego domu ciało swojego wtedy-narzeczonego, nawet nie poznając, że to właśnie on. Mogła go nie lubić, ale i jego śmierć ją przecież w jakiś sposób dotknęła. Zaś Beltane… To, co się tam wydarzyło, odczuła na własnej skórze bardzo dokładnie, bardziej niż większość, a z konsekwencjami mierzyła się do teraz, kilka miesięcy później.

Victoria westchnęła w końcu i w lekkim roztargnieniu potarła czoło, odsuwając przy tym kosmyki włosów, które wpadały jej teraz do oczu. Chciała i nie chciała jednocześnie mówić to wszystko. Z Brenną znały się przecież tak długo, ufała jej i nie było powodu, dla którego nie miałaby się zwierzać z takich rzeczy. I jednocześnie nie chciała jej martwić, nikogo nie chciała martwić, ale nie była tak naiwna by wierzyć, że nic po niej nie widać, zwłaszcza dla osób, które znały ją dobrze. Chciała, by to było wzajemne. Żeby nie było tak, że jest jedyną osobą, która swoim przyjaciołom mówi o tym, co jej leży na sercu, ale zauważyła już, że najpierw trzeba się tego domyślić, a potem trochę naciskać, z czym też nie czuła się najlepiej – jak ten niechciany element.

– Czy jest w ogóle taki scenariusz, w którym gdziekolwiek i z kimkolwiek byś się nudziła? – zapytała w odpowiedzi i lekko przekrzywiła głowę. Starała się ignorować to bujanie się Brenny na krześle – głównie dlatego, że dokładnie tak samo wyglądało to w szkole i już się przyzwyczaiła, poza tym zwracanie jej na to uwagi zupełnie mijało się z celem i było kompletną stratą czasu. Pod tym względem były swoim całkowitym przeciwieństwem, bo Victoria zwykle na krześle siedziała prosto, a na pewno się nie bujała. Zerknęła na zegarek na ręce po kolejnym pytaniu Bren, potem na kartkę papieru, którą do tej pory zapisywała, a ostatecznie wzruszyła ramionami.

– A ty nie wolisz odpocząć? Choćby po tym ciosie – zgoda, dostała jakieś leki czy coś tam, ale może jednak sama była zmęczona.

Chciałaby zobaczyć te osoby, które znudziłyby Brennę – nie dlatego, że jej nie wierzyła, a dlatego, że to musiały być bardzo… niezwykłe osobistości, skoro nawet kogoś tak pełnego życia czy werwy, chcącego dostrzec w ludziach same najlepsze cechy, były w stanie zanudzić.

Tak, to była dla niej praca. I jednocześnie do tej pracy nikt jej nie zmusił. Jej rodzina, każdy jej członek miał na to trochę inną wizję, a ona tutaj i tak zrobiła po swojemu, szukając tego miejsca dla siebie. Tam, gdzie Brenna od początku wiedziała, czym będzie się zajmować po szkole, tam Victoria nie miała pojęcia, gdzie będzie czuła się odpowiednio i na miejscu. Był nawet taki moment w sierpniu, gdy poważnie rozważała zmianę kariery – przez tę bezsilność, którą odczuwała w stosunku do oklumencji. Z biegiem lat zresztą wyszło, że warzenie eliksirów nie tyle ją uspokaja, co zwyczajnie cieszy… Ale lubiła też ten nieprzewidywalny pierwiastek związany z obecną pracą. I to nie tak, że wykonywała wszystkie polecenia ślepo, że nie widziała, że wiele rzeczy nie ma zwyczajnie sensu. Jak to, że nie mogli używać nawet prostego zaklęcia jakim było wyczarowanie Patronusa. Albo z jakim ryzykiem wiązało się przekazanie Ministerstwu substancji, jaką stworzyła trytonka z Windermere… Więc jej nie przekazała, a zniszczyła.

To jednak, co najbardziej bolało, zwykle nie było takie proste do przyznania na głos.
[a]Uśmiechnęła się do Brenny tak jak zawsze, czyli niezbyt szeroko. Nawet jeśli Brenna mówiła to, bo poczuła, że należy to powiedzieć, to było to miłe. Że wybierała jej towarzystwo, bo je lubiła i chciała, a nie z jakiegoś przymusu czy poczucia, że musi – zwłaszcza po tym, co miało miejsce w księgarni.

– Ja się uważam za nudną – odparła, w jakimś przypływie szczerości nim chrząknęła i uciekła spojrzeniem gdzieś w bok. Prześlizgnęło się wtedy po raporcie, który pisała i może powinna go dokończyć nim wyjdzie, by jutro zacząć pracę z czystą głową, ale prawda była taka, że skupienie się na pracy w tym stanie i momencie nie było najłatwiejsze.
[a]Może powinna to odłożyć. Wrócić do tego jutro na spokojnie. Może…

– Wiesz jak jest. Żeby pójść do łóżka muszę sobie zapalić kadzidło, albo wypić eliksir – i przynajmniej przestała z tym walczyć i męczyć się, że może akurat się uda. – Chyba nie mam ochoty na tłumy. Ale do siebie zapraszam.

W przeciwieństwie do tego, jak chciała ukształtować ją matka, Victoria wcale nie uważała siebie za idealną. Doskonale zdawała sobie sprawę ze swoich wad, które zresztą wychodziły na wierzch bardzo szybko podczas rozmowy. Brenna była znacznie bardziej przebojowa, ludzie lubili przy niej przebywać, zawsze miała też coś do opowiedzenia. A Victoria… lubiła sobie czasami pomilczeć i niekoniecznie dobrze jej wychodziło wynajdywanie zastępczych tematów do rozmów na poczekaniu.

– Myślę, że znam ją całkiem dobrze – i nie była tym, kim miała być w oczach rodziny. Rodzice to na nią postawili jakieś swoje ambicje i wymagania, pod tym względem jej siostry miały odrobinę lżej i też… z jakiegoś powodu… to nie one dziedziczyły po rodzicach fortunę, ale też dlatego to Victoria wzięła na siebie zapewnienie im tych wszystkich niezbędnych rzeczy, które straciły w pożarze.

Spojrzała nieco bezradnie na wpół napisany raport i ostatecznie wyciągnęła pióro z kałamarza, który zaraz zamknęła, by atrament nie wysechł.

– Nie mam do tego głowy. Jutro dokończę – stwierdziła w końcu, ale nie zostawiła po sobie bałaganu, o nie, chyba by tego nie wytrzymała. Uprzątnęła swoje biurko z wprawą i szybkością, kiwając jeszcze głową na informację o tym, że załatwiła czujki.

– Poproszę Strzałkę, żeby zrobiła nam jakąś dobrą kolację, co myślisz? – zagadnęła, gdy szły do punktu teleportacyjnego, by stamtąd mogła zabrać Brennę do siebie. Do tego wymarzonego domu, w którym nie było żadnych poltergeistów, bębnów i innych dziwactw. Nad spokojnym jeziorem, w którym nocą odbijały się gwiazdy.