Astorio, Astorio, Astorio,

Nie smutno Ci czasem? Nie nudzą Cię maziaje tych wszystkich “geniuszów” współczesnego malarstwa magicznego. Zawsze mnie ciekawiło - musicie ich tak nazywać, co by się sprzedali?
Nie żeby coś, ale wiedźma na portrecie Magnusa Fingergalda co ją trzymacie zawieszoną w ekspozycji na ledwo od wejścia, trzecia rama od końca ma zeza. I zdecydowanie zbyt wysoką cenówkę.

Nie wyrzucaj listu, wiesz że tak tylko się śmieję (ale ona serio ma zeza. Magnus wam próbuje opchnąć jakiś szajs, nie daj się nabrać na jego “oddawanie trudów i realiów życia takimi jakie są”. Ten chłop o życiu to czyta w listach do redakcji Czarownicy).

Zastanawiam się… czy nie wolisz ogarnąć do OdNowy czegoś… innego.
Mniej gnuśnego, przememłanego i odtwórczego.
Spotkajmy się jutro koło 10. Pójdziemy na Nokturn. Obiecuję, że przeniosę cię jak damę przez największe kałuże, ale nie wkładaj może swoich najładniejszych trzewików.

24 października 1972 wieczorem

Droga Astorio,

Na ulicach widzę ludzi z lampionami. Bo chyba tak to można nazwać? W środku ogień, na zewnątrz twarze. A powłoka warzywo. No, to chyba ja bym chciał taki lampion. A ty masz takie zwinne palce. Zrobisz mi?

Bardzo proszę

Twój Zenek

Moja miła Astorio,

Zawsze wierzyłam. Zawsze. Wiara jest przedziwnym zjawiskiem. W moim przypadku była czymś przyrodzonym, równie naturalnym co oddech, równie niezbędnym, co puls. Nie mówię o tym często, bo nie zwykłam obnosić się z łaską, jaką mnie obdarzono, zwłaszcza, że nie uważam się tej łaski godna. A jednak wybór nigdy nie należał do mnie. Podczas obchodów święta Lithy dostąpiłam widzenia Bogini. Od tego czasu wyraźniej niż kiedykolwiek słyszę jej głos, jej czułe nawoływanie. Czuję, jak dotyka mego serca, napominając je, gdy wątpię, a wiele wątpliwości towarzyszyło mi, Astorio, w ostatnim czasie! A jednak nie mogę wątpić, gdy Bogini sama prowadzi moje dłonie, aby wypełniały boską wolę, gdy kreślę te słowa powodowana natchnieniem. Gdy wkłada swoje słowa w me usta. Jej głos staje się moim głosem nie dlatego, że roszczę sobie prawo do świętości, lecz dlatego, że świętość, gdy już decyduje się mówić ustami wybranych, nie zwykła pytać o zgodę. Wybór nie należy do mnie. Głos Bogini staje się moim głosem. Więc posłuchaj, jak gdybym przemawiała głosem Bogini. Coś strasznego wydarzy się w Dolinie Godryka w noc obchodów Samhain. Ciemna będzie to noc. Noc, kiedy naruszona zostanie tkanka rzeczywistości. Zmieniona zgnilizną, ziejąca odorem grobu… Rzeczywistość jest padliną spowitą rojem owadów. Na naszych oczach dokonuje się jej rozkład. Rozkład. Nie ma nic doskonalszego nad rozkład! Granice między światem żywych a umarłych ulegną takiemu samemu rozkładowi. Po ziemi chodzić będą upiory. Nie wiem, których powinniśmy się lękać bardziej. Tych, które umarły, czy tych, które wciąż trzymają się przy życiu. Matka jest Boginią życia. Matka jest Boginią śmierci. Tajemnica istnienia mieszka w jej łonie, na którym żeruje robactwo. Oto truchło Staruchy. Oto łono Matki. Oto krew Dziewicy. Nie ingeruj w cykl, bo ten winien trwać. Ciało staje się prochem, bo z niego przecież powstało. Proch użyźnia ziemię, w której biegną korzenie. Korzeń staje się kwiatem, a kwiat pokarmem dla świata. Rozkład, który zostanie przyspieszony ręką pychy wypchnięty zostaje poza święty cykl narodzin, śmierci i odrodzenia. Nie ma nic bardziej bluźnierczego niż ludzką żądzą naruszać boski porządek. Choć ja wierzę już jedynie w boski chaos. Strzeż się więc, strzeż się Doliny Godryka! Dla zbyt wielu stała się przecież grobem tamtejsza Polana Ognisk. Posłuchaj, jeżeli nie przez wzgląd na wiarę, to przez wzgląd na łączące nas więzy przyjaźni. Posłuchaj, jak gdybyś słuchała głosu Bogini, bo jej głos i mój głos to jedno. W tę noc, duszę Twoją powierzę opiece Matki. Możesz być pewna, że i o duszę Twojego brata złożę modły. W tę noc, ciemną i głuchą. Przyjdzie nam kiedyś tańczyć na cmentarzyskach, na których zakopaliśmy kości praojców. Przyjdzie nam śpiewać się i weselić… Póki co, póżno jednak szukać uśmiechu piękniejszego jak u trupa.

Droga Astorio,

dobrze wiem, że twoje zdolności plastyczne nie mają sobie równych. Nie ma więc nikogo, komu bardziej ufałabym w kwestii stworzenia lampionu z dynii na Samhain. Czy mogłabyś więc pobłogosławić to warzywo swoim talentem? Jeśli się zgodzisz, to chętnie oddam przysługę.

Droga Astorio,

Żywię nadzieję, że niniejszy list zastaje Cię w doskonałym zdrowiu i niezachwianej wizji twórczej. Liczę, że ostatnie wydarzenia nie przyniosły tobie nadmiernych niedogodności.

Piszę do Ciebie w sprawie, która niemal natychmiast przywiodła na myśl działalność galerii. W splotach ostatnich, dość specyficznych okoliczności handlowych, w moje ręce trafiło dzieło, które – jak sądzę – mogłoby wzbudzić Twoje żywe zainteresowanie.

Jest to XVII-wieczny pejzaż, zachowany w nadzwyczaj intrygującym stanie. Wstępne oględziny i ukryta sygnatura pozwalają sądzić, że wyszedł on spod dłoni Lysandera Avery’ego. Co jednak najistotniejsze, obraz pochodzi z czasów jego wczesnej młodości, z okresu, kiedy artysta w swej pracy posługiwał się jeszcze wyłącznie własnym, niespętanym pędzlem, zanim jego warsztat zdominowały późniejsze, kontrowersyjne metody. Płótno nosi w sobie surową, rzadko spotykaną energię tamtej epoki.

Pomyślałam, że tak unikalne świadectwo historii rodu Averych, wolne od późniejszego mroku, który otoczył postać twórcy, mogłoby stanowić cenny element zbiorów galerii lub po prostu okazać się warte Twoje osobistej uwagi. Nie ukrywam, że z pewnym żalem oglądałabym obraz ponownie w rękach wolnego rynku.

Gdybyś uznała za stosowne przyjrzeć się znalezisku z bliska to jestem pewna, że znajdziemy odpowiedni termin.