Rodolphus wyciągnął karty na stół i powiedział prosto - "jestem jaki jestem". Człowiekiem z uwielbieniem do przemocy.

- Ja już chyba sam też nie wiem... - dodał, kręcąc przecąco głową. Na co? Stanley nie był już nawet tego pewien. Może na to co robili, a może na to co wyprawiał Rodolphus? Nie miało to już najmniejszego znaczenia. Czas naglił i trzeba było dokończyć żywota ich przeciwników.

Borgin przez chwilę przyglądał się temu jak pierwsza ofiara po raz kolejny zanuża się w tańcu bólu i cierpienia.

- Mhm - wymruczał pod nosem - Już się robi - zakomunikował, a następnie skierował swoją różdżkę w kierunku drugiego funkcjonariusza.

Uniesienie dłoni wywołało grymas bólu na twarzy Vulturisa. Ta jednak była skryta maską i nie szło tego dostrzec, chociaż dało się usłyszeć lekki syk.

Krótka wiązka, która poszybowała w kierunku mężczyzny i już go nie było między nimi. Stanley spojrzał to na różdżkę, to na ofiarę. Nie wierzył. Taka moc... Nie wierzył, że jest w stanie dzierżyć coś takiego, coś tak niszczącego i odbierającego żywota.

- Zadowolony? - zapytał retorycznie, nie czekając na odpowiedź, wszak domyślał się tego uśmieszku pod maską Rodolphusa - Znikajmy - dodał, a następnie aportował się z tego miejsca. Wiedział, że Lestrange zrobi za chwilę to samo.