— Coś uspakajającego na pewno mamy... — Każdy kucharz miał coś na denerwujących go klientów. W przypadku Lewisa zazwyczaj były to zaczarowane środki na orzeczyszczenie, które aktywowały się dopiero po przekroczeniu progu Ministerstwa Magii, dla wszystkich biurew i podejrzanych donosicieli lub takie, które wywoływały eksplodujące gazy, gdy ktoś zdradzał ich w Wiwernie. Niestety, żadna z tych możliwości nie wchodziła teraz w grę, ale kocioł jakiegoś trunku na cześć płonącego Wiwerna, który nie będzie wcale alkoholowy tylko udawany, z dodatkiem senności i błogości.

— Dajcie mi pięć do dziesięciu minut, będę próbował coś ogarnąć. Z jedzenia zostawię tylko to, co mamy w garach. A Ty szefu, jak nie wrócisz na czas, to łychą do dupy nakopie, żeby się szanowna pani była żonka przypomniała!

I zniknął w swoim królestwie, aby przygotować senną chmurkę, najbliższą eliksirowi formę płynnego ukojenia.

Trochę mleka, trochę miodu, trochę tego i owego, jeszcze trochę tamtego i szczypta procentów. Wszystko to umerdać w wielkiej brytwannie, która z jakiegoś powodu miała pokrywkę wytłoczoną w kształt profilu królowej Elżbiety, jak na monecie, trochę zaczarować i jest!

Lewis z dumą wypadł z kuchni po minutach jedenastu, trzymając w dłoni dwa puchary pełne magicznego trunku. Wskoczył zgrabnie na ladę i uniósł je w górę.

— Ahoj ludziska! — zakrzyknął. — Jako, że na zewnątrz nieciekawie, oto coś na pokrzepienie serc, specjał lokalu. Tylko dzisiaj i tylko tutaj, niebiańska kremowa rozkosz na koszt firmy! Oczywiście procentowa!

Puścił oczko do pierwszej lepszej osoby i wręczył gościom dwa kubki, by pójść po kolejne. Zarządzanie tłumem mieli z Asenką w małym paluszku.

Lewis, nalewał bardzo szybko kolejne kubki, w sposób, który marnował trochę napoju, ale prędko zaspokajał potrzebę rozdania go w wielkich ilościach, czyli lał wielką chochlą do umieszczonych obok siebie, stykających się naczyń jednym strumieniem. Razem z Aseną uwijali się, jak mróweczki, czasami nawet wydawało się, że mieli po sześć rąk, z taką precyzją wychodziły spod ich pieczy kolejne i kolejne porcje. Raz czy dwa musieli zakrzyknąć, aby goście się nie pchali lub żeby nie przychodzili po dolewkę, gdy inni jeszcze nie dostali pierwszej kolejki. Generalnie jednak, wszystko działało lepiej, niż Lewis zakładał.

Kucharz zmarszczył nos i powiedział z iście poważna miną, oznaczającą wierutne kłamstwo:

— Narkotyki

Kilku gości, najbliżej kontuaru, zaśmiało się z tego oczywistego żartu, w końcu to była porządna knajpa z zasadami, substancje nielegalne należało wymieniać w zaułku przy śmietniku, pod znakiem zakazu palenia, który ktoś tam powiesił chyba dla żartów, bo wszyscy właśnie tam chodzili na dymka. Lewis uznawał go za ładny element krajobrazu, nawet jeżeli sam nie palił, rzucił niedawno i zamierzał się trzymać swojego postanowienia.

Gdy klienci zwracali bardziej uwagę na siebie i to, co się dzieje na zewnątrz, nachylił się do niej.

— Magia wyciszająca. Będzie im dobrze i wykurwiście spokojnie, pewnie kilku zaśnie. Daj znać, jak przyjdzie się schować ktoś z dzieciakami, to zrobię takie mleko. - W głowie Lewisa nie istnieli dorośli-abstynenci. Nie spotkał jeszcze nigdy takie, ba, nie spotkał takiego nastolatka. Wszyscy wiedzieli, że typowym żartem Nokturnu, było to, że rzucali alkohol w wieku dwunastu lat. Tak, jak palenie. - Mam jednak kurewsko złe przeczucie co do tego. Wiesz, takie te, no, włoski na karku. Mam wrażenie, że mogę wyniuchać śmierć i to jeszcze nie ode mnie.

Oczywiście, w rzeczywistości Lewis nie wiedział, co czuje, poza swądem dymu, który zaczynał przedostawać się do środka i hałasem, który docierał, gdy któryś z gości decydował się jednak wyjść na ulicę, czy to po to, aby pomóc, czy to po to, aby odnaleźć swoją rodzinę czy ratować majątek.

— Chyba powinniśmy ogarnąć coś do gaszenia, jakąś dodatkową wodę oprócz magii.

Lewis należał raczej do tych chujowych z magii i poza gotowaniem, nie używał jej prawie do niczego poza zaklęciami z poziomu hogwarckiego pierwszoklasisty, więc taka propozycja była zrozumiała.

To nie było ich pierwsze rodeo, uporanie się z ilością kubeczków i gości w krótkim czasie przyszło im z łatwością, tak samo jak i zaprowadzanie porządku. W końcu więc mieli wszystko za sobą i mogli obserwować jak goście z zadowoleniem mlaskali pijąc swój przydział.

Na narkotyki uśmiechnęła się porozumiewawczo, prawie w odpowiedzi pytając, czy w takim razie mogła sobie trochę uszczknąć. Jej nadmierna spokojność, mogła jednak nie być najlepszym pomysłem więc darowała sobie nawet takie żarciki.

- Jesteś wielki - podsumowała. - Może powinniśmy coś takiego wprowadzić do stałego menu? - przekrzywiła lekko głowę, przeskakując spojrzeniem od kubeczka do kubeczka, ale też mimowolnie ściszając głos. - Żłopią to jak najlepszą wódę - cokolwiek Lewis dodał do środka - działało. A to z kolei sprawiało że Senka zastanawiała się, czy rzeczywiście nie opłacało się mieć coś takiego na stanie cały czas, żeby pacyfikować problematycznych klientów pod przykrywką dobrotliwego polania czegoś darmo.

- Mam to samo. Może nie włoski, ale strasznie wali spalenizną. Coraz bardziej i bardziej. To nie kolejny palony worek śmieci - westchnęła, bo jakby nie patrzeć, czuła ten zapach bardziej swoim nieco bardziej wyostrzonym zmysłem węchu. Wilczy nos nie dawał spokoju, podsycając niepokój.

- Mam ten duży kocioł na grzaniec. Może jego zapełnimy?