Wykorzystałam:

• przewagi Muzyka i Występowanie – Lorraine zajmuje sie kowenowym chórem, na chwałę Matki ucząc śpiewu i ogólnie technik emisji głosu laików w ramach wolontariatu,
  
• przewagę Popularność – Lorraine jest bardzo dobrze znana wśród społeczności kowenu, sama też naturalnie zna tam wielu ludzi, uważa ich za przyjaciół, a przynjamniej znajomych, naturalnie więc podchodzą do niej, opowiadając o swoich przeżyciach w związku ze Spaloną Nocą.
  
• W byciu w centrum uwagi pomaga również użycie przewagi genetyki, Ulubieniec tłumu (potomek wili).
  
• Wyjściem do całej sesji są listy napisane przez Lorraine i Baldwina w odpowiedzi na list Anthony'ego tuż po powrocie ze spalonego domu Lorraine w Little Hagleton. Lorraine pozwala odpisać Baldwinowi na list od Anthony'ego, odmawiając spotkania w jego posiadłości (posmak zawady Toksyczna rodzina, bo nie sprzeciwia się Baldwinowi, a wręcz pozwala mu podjąć decyzję za nią).
  
• Dopiero obudzona w środku nocy (zawada Bezsenność, połączona z zawadą Księżniczka, bo Lorraine prosi Baldwina, żeby zaniósł ją do łóżka) półprzytomna wysyła Anthony'emu własną odpowiedź, która brzmi jednak jak religijny bełkot.
  
• Następnego poranka Lorraine czuje się słaba, kilka razy w ciągu sesji łapie ją zadyszka, nie da rady utrzymać w ramionach Fridy, gdy ta do niej podbiega, więc stawia dziewczynkę na ławce, zamiast nosić ją na rękach (zawada Słabo zbudowany, niedowaga). Do tego dochodzą jeszcze rozważania na temat głodu, a mam wpisane w tę zawadę, że Lorraine cierpi na zaburżenia odżywania.

Wykorzystałam:

• przewagę Muzyka – Elliott wspomina, jak Lorraine przygrywała mu na fortepianie.
  
• przewagę Występowanie – Lorraine wie jakich słów użyć, żeby przyciągnąć uwagę Elliotta, w bardzo wykalkulowany na efekt, teatralny niemal sposób relacjonuje mu, co się stało.
  
• Gdy Lorraine przestaje nad sobą panować, przestaje kontrolować moc wili, więc podświadomie niemal, w reakcji obronnej próbuje skorzystać z przewagi genetyki Ulubieniec tłumu (potomek wili), żeby utrzymać na sobie uwagę Elliotta, gdy z szoku braknie jej słów (na wieść o tym, że Fortinbras jest Śmierciożercą). Ponadto, jej wila natura demonstruje się przy napomknieniu przez Elliotta o wodzie, rozmawiają bowiem w scenarii zaklętej iluzji wodospadów z Indii, gdzie długo mieszkał ich dziadek. Lorraine jako potomkini wili czuje się spokojnie w obecności wody, zdradza również Elliottowi, że myśl o płynącej wodzie jest jej swoistą mantrą, mechanizmem, który pozwala jej radzić sobie z traumą (w myślach przywołuję tutaj relację ze swoją macochą, Mirandą, która za pomocą legilimencji grzebała jej w głowie, naruszając przy tym ciągłość wspomnień półwili).
  
• W tej sesji pojawia się też przewaga Legilimencja w bardzo różnych odsłonach. Lorraine opowiada Elliotowi o tej umiejętności, tłumaczy, jak można ją wykorzystać do dobrego, wspólnie dyskutują o możliwości wyciągnięcia wspomnień Fortinbrasa. Nie opowiada jednak o konsekwencjach, jakie grzebanie w umysłach odcisnęło na jej psychice. Wspomnienia z dzieciństwa i młodości Lorraine są zdeformowane przez używanie legilimencji, często jedno wspomnienie zlewa się z drugim, w tej sesji przykładowo Lorraine zdaje sobie sprawę, że nie pamięta pogrzebu dziadka, o którym opowiada jej Elliott, na początku myśli, że miał on miejsce, gdy miała lat 8, potem zdaje sobie sprawę, że miała wtedy lat 18, a wspomnienie pogrzebu dziadka jest scalonym wspomnieniem kilku różnych pogrzebów w rodzinie Malfoy zorganizowanych na przestrzeni lat.
  
• Zawadę Słabo zbudowany, niedowaga – Lorraine ciężko znosi teleportację, robi jej się wtedy słabo, długo zajmuje jej dojście do siebie. Dostaje lekkiej zadyszki, gdy schodzi po schodach w dół, co stara się jednak maskować, nie odzywając się niemalże wtedy, gdy idą.
  
• Zawadę Toksyczna rodzina – Lorraine dosłownie liże dupę Elliottowi, kilkukrotnie gryzie się w język, powstrzymując się od komentarza, nigdy nie mówi nic, co mogłoby sprawić, że kuzyn byłby z niej niezadowolony. Nigdy mu niczego nie odmawia. Traktuje go z wielkim szacunkiem. Przedstawia mu szczerze obraz sytuacji, bo wie, że tego się od niej oczekuje, zgadza się na wszystko,

Wykorzystałam:

• przewagi Blondynom się nie podskakuje i Znajomość półświatka – Lorraine opowiada Josephine o tym, co spotkało ją podczas Spalonej Nocy na Nokturnie, ponieważ Josephine martwi się o to, czy Nokturn jest dla Lorraine bezpieczny: Lorraine opowiada jej o tym, jak mieszkańcy Nokturnu uratowali ją przed napaścią mugolaka, który pomylił Lorraine z jej kuzynką, Eden.
  
• Przewagi Kłamstwo i Występowanie, ponieważ Lorraine powtarza łzawe kłamstwo, że jej ojciec, Armand Malfoy, nie żyje.
  
• Zawadę Toksyczna rodzina: obecna w całej tej sesji. Na samym początku pojawia się wspomienie zmarłej Mirandy, macochy Lorraine, która stosowała wobec niej przemoc, a z którą Lorraine miała bardzo współzależną relację, i nie może przestać jej wspominać, nieważne, że Miranda wyrządziła jej wiele krzywd. Potem widać jak bardzo Lorraine jest zależna od rodziny i jak ogromnie przeżywa, że mugolak, który próbował zasstakować ją podczas Spalonej Nocy, obrażał jej rodzinę, myląc Lorraine z jej kuzynką, Eden, która dokonała eksmisji mugolaka i jego bliskich z mieszkania, jakie zajmowali. Lorraine bardziej przejmuje się tym, że z szoku nie stanęła w obronie stryja i kuzynki, aniżeli tym, że nieznajomy mógł jej wyrządzić krzywdę. Najgorzej zaś reaguje, gdy Josephine wspomina o jej ojcu. Obiecuje sobie w myślach, że pojedna się z nim za wszelką cenę, chociaż ojciec ma na nią zły wpływ. Uważa jednak, że nigdy się spod jego wpływu tak naprawdę nie uwolniła, więc nie ma to znaczenia. Już w trakcie Spalonej Nocy wysłała przecież Armandowi buteleczkę z eliksirem ochrony przed ogniem, wcześniej posyłała też do niego listy, więc jest to naturalna konsekwencja powielanego przez nią cyklu traumy, i tego, że Lorraine zawsze wybierze swoją rodzinę, i pozostanie od niej współzależną, chociaż być może lepiej byłoby jej, gdyby się od niej odcięła.