— Jakieś... Zakłócenie? Zaburzenie optyczne, jakby powietrze pulsowało od nadmiaru energii magicznej — tłumaczył Peregrinusowi.

Nie potrafił konkretnie określić, co mogło być źródłem pulsowania, jakie dostrzegł w trakcie ich krótkiej wizyty w zaświatach. Mimowolnie przypomniał sobie o Polanie Ognisk i uszkodzeniu w zasłonie między wiatami, które pozwoliło mu na krótką chwilę zobaczyć Limbo. Wówczas sytuacja była jednak drastycznie inna. Tam doszło do ogromnej tragedii, otworzenia portalu między światami i wtargnięciu do domeny zmarłych. Oczywistym było, że takie działania pozostawią po sobie jakiś ślad.

Czy Kryształowa Czaszka mogła wywołać podobny efekt? Nie przypominał sobie, aby zaobserwował podobny fenomen, gdy Patrick i Brenna zjawili się z artefaktem w jego gabinecie, jednak nie były to też naturalne warunki, w jakich miał funkcjonować ten przedmiot. Może, teraz gdy tkwił gdzieś wkopany w ziemię, działał jakoś inaczej? Zmarszczył czoło, podążając za Brenną, aby w pewnym momencie wyjść przed szereg.

— Widzieliście coś podobnego na mokradłach, gdzie odkryliście poprzednią czaszkę? — spytał, zaciekawiony widziadłem, jakie stanęło mu wcześniej przed oczami. — Wspominaliście o trupach i zaburzeniach teleportacyjnych... Było tam coś jeszcze?

Im dalej w las, tym intensywniejsze odczucia towarzyszyły Macmillanowi. Coraz mocniej łupało mu w głowie, jednak nie potrafił określić, jaka była przyczyna tego stanu rzeczy. Przemęczenie? Stres nagłym znalezieniem się w nerwowej sytuacji? Niepokój o Stewarda, Bagshota i Merlin wie kogo, kto jeszcze zagubił się w tej głuszy, gdy natura zwróciła się przeciwko nim? Magia? Znając życie, prawda kryła się gdzieś po środku. Jak zwykle. I wbrew pozorom wcale nie napawało to egzorcysty jakimś wielkim entuzjazmem.

— Chyba coś widzę...

Już miał kontynuować swoją wypowiedź. Sądził, że droga do kościółka zajmie im nieco dłużej, jednak najwyraźniej trafili na dobry szlak. Szybko jednak się zorientował, że kształt, jaki dostrzegł między drzewami, zadawał się do nich zbliżać zamiast pozostać nieruchomym. Sebastian zatrzymał się, a potem zaczął cofać, krok po kroku, gdy zorientował się, z czym mają do czynienia.

— Yyyy! — podniósł w zdenerwowaniu glos, sięgając po różdżkę, licząc, że w ten sposób zaalarmuje pozostałą dwójkę.

Wprawdzie miał wcześniej do czynienia z martwymi ludzmi, jednak ci zazwyczaj pozostawali nieruchomi. Ogólnie rzecz biorąc, obcował dosyć blisko ze śmiercią, jednak nigdy w tak... groteskowym wydaniu. Ghoule nie znajdowały się na liście usług, jakie świadczył w ramach jednoosobowej działalności czy jako pracownik Ministerstwa Magii. Ghoul. Niemartwy. Potwór. Biedak, podsumował Sebastian, patrząc z mieszanką zgrozy i współczucia na zbliżającą się do nich istotę.

Moc czaszki psuła starsze zaklęcia. To dopiero rewelacja, pomyślał z przekąsem Macmillan, coraz bardziej żałując, że przy poprzednim egzemplarzu nie pokusił się o dokładniejsze zbadanie jej właściwości. Z drugiej strony wówczas podchodził nad wyraz ostrożnie nie tylko do znaleziska, ale także do Longbottom i Stewarda. A jako pracownik Ministerstwa Magii powinien mieć jako taką wiarę w umiejętności śledczych z Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów.

Skoro nie dostał wiadomości o tym, że na Mokradłach dochodziło do podobnych zakłóceń, gdy czarnoksiężnik w najlepsze zbierał swoją kolekcję dusz, to nie powinien zakładać, że poprzednia czaszka działa jak ta, z jaką mieli do czynienia obecnie. Kto wie, jaki jeszcze mogła wywierać wpływ na okolice Windermere? I gdzie w tym wszystkim jest Bagshot, pomyślał, zerkając w bok, jakby poniekąd oczekiwał, że na samo wspomnienie o tej rodzinie, Isaac wyskoczy z zarośli.

— Wiesz co, Longbottom? — rzucił Sebastian, jakby kobieta była odpowiedzialna za wszelkie zmiany praw magii i nienaturalnych nadprzyrodzonych fenomenów. — Pamiętam takie czasy, gdy przerwanie granicy między światami nie działo się w odstępie kilku tygodni od siebie, a zazwyczaj takie incydenty dzieliło kilka dekad lub stuleci. I wiesz, co jeszcze ci powiem? Bardzo, ale to bardzo mi się nie podoba, że obecnie występuje w tej kwestii tendencja wzrostowa.

Nigdy nie chciał żyć w ciekawych czasach. Nie miał najmniejszego problemu z tym, aby nudzić się do końca życia w niezliczonych miejscach kultu czy zakurzonych archiwach. Niestety, wszystko wskazywało na to, że ''ciekawe czasy'' same zapukały do jego drzwi. I wszystkiemu winna była czarna magia. A więc i ludzie, w znacznej większości o podłych intencjach i paskudnym charakterze. Jedna czaszka, Beltane, druga czaszka... Czy powinien do tego schematu dodać jeszcze działania własnej kuzynki podczas Lithy?

— Na łaskę Matki! — Przeżegnał się na widok uciętej do połowy głowy trupa.

Wynaturzenie. Inaczej nie potrafił określić tego, jak można było zostawić drugą istotę ludzką w takim stanie. Desakracja ludzkiego ciała podarowanego każdej żywej istocie przez Matkę. Święta powłoka będąca domem duszy zredukowana do monstrum, który kierował tylko zew głodu i krwi. Sebastian podniósł niepewnie różdżkę, celując w ziemię przed trupem, modląc się, aby trafił w odpowiednie miejsce. Zamierzał za pomocą magii Kształtowania wyczarować magiczne płomienie, które pochwyciłyby ghoula i spaliły go na miejscu. Przedostatni akt łaski dla osoby, która niegdyś zajmowała to ciało. Ostatnim będzie odesłanie do Limbo i uwolnienie od Kryształowej Czaszki.

[roll=N]
[roll=N]

Modlił się, aby zaklęcie się udało. Na szczęście nie był tu sam; jeśli magia go zawiodła, miał świadomość tego, że w pogotowiu była Brenna i Peregrinus. 2 uczonych, 1 brygadzistka. Nie taki zły zespół, biorąc pod uwagę, że ghoul był jeden... Co by się nie działo dalej, ciało Macmillana przeszyło zimno, jakby niespodziewanie znalazł się w chłodni lub wyszedł na zewnątrz w środku zimowej nocy. Cokolwiek czekało na nich u celu, zdecydowanie w jakiś sposób nimi wstrząśnie.