W takim razie Longbottom powinien się cieszyć, że tajemnicza magia panująca na terenie ośrodka, znacząco otępiała zdolności poznawcze Bulstrode. Punktowanie jego zachowania, ubrania, a przede wszystkim kompetencji mogło nie być najlepszym momentem na rozwój ich znajomości. A już na pewno mugolski ośrodek będący... pod oblężeniem? Pod oblężeniem żywych trupów nie był na to odpowiednim miejscem. Nawet Erik chwilo wstrzymał się z tym, aby nie robić tego swojej własnej siostrze.

— A ja jestem detektywem Brygady Uderzeniowej Ministerstwa Magii, ale obowiązki detektywa to tylko część mojej pracy. Na co dzień zajmuje się też przyjmowaniem wezwań do pracy w terenie, robotą papierkową, a nawet zabezpieczaniem imprez masowych na wniosek organizatorów, którzy uzyskają zgodę Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów. W ekstremalnych przypadkach robię też za rzecznika prasowego, gdy nie ma do wystawienia nikogo o lepszej aparycji — odparł równie cierpliwym głosem z wyraźną nutą sarkazmu w głosie. W co ona pogrywała?

Na całe szczęście magia Windermere wpływała tylko na emocje, a nie pozwalała na czytanie w myślach. Gdyby Erik przypadkiem dowiedział się, co też sądzi o nim Bulstrode, to w swoim normalnym stanie zapewne rozważyłby dwie opcje: wytoczenie ciężkich argumentów w rozmowie lub ucieczkę. A biorąc pod uwagę to, że doskonale pamiętał, jak Florence zachowywała się na co dzień w gabinecie, to drugie było znacznie bardziej prawdopodobne. Myślałby kto, że groźne spojrzenia ze strony kobiet przestałyby robić na nim wrażenie, gdy wychowywał się z siostrą i całym stadem kuzynek.

— Faktycznie wzięli to wszystko na poważnie — skomentował pod nosem, mimowolnie zerkając przez ramię. Oby Brygada i Aurorzy sobie z tym poradzili. — Cóż, twierdzę.

Wybałuszył na moment oczy, kręcąc z niedowierzaniem głową. Wyciągał do niej pomocną dłoń, próbował pokazać, o co w tym wszystkim chodzi, a ona to po prostu zbywała komentarzem na trzy słowa. Gdzie pogoń za wiedzą? Gdzie pasja? Gdzie... ludzka ciekawość? Czyż magimedycy nie powinni być jednymi z najbardziej kreatywnych ludzi w ich społeczności? Magia była żywą energią, ciągle się zmieniała, a czarodzieje i czarownice tylko dokładali do tego swoje trzy grosze. Uroki, czary i rytuały mieszały się ze sobą, tworząc iście niebezpieczne mieszanki. Chęć rozwiązania takich zagadek powinna być Florence bliska, czyż nie?

— Wygląda trochę niepokojąco — przyznał, wchodząc głębiej między krzaki, rozglądając się na wszystkie strony. Las pełen był różnorodnych odgłosów, jednak były one naturalne; szelest liści, trzaskanie gałęzi, dźwięki różnych żyjątek paradującej po głuszy. Mimo to późna pora nadawała otaczającym ich drzewom strasznej atmosfery. Do pełnej kolekcji brakowało tylko ulewy i okazjonalnych błysków z nieba. — Ale nie widzę... I nie czuję... Żywych trupów.

Skoro zjawiły się w tej okolicy, to zapewne dorwałyby lokalną zwierzynę lub... ekhm... człowieka. A akurat takie zapaszki dotarłyby do nich stosunkowo szybko, niesione, chociażby podmuchami wiatru. Chyba, że posiliły się jeszcze głębiej w lesie... Hmm.

Zaczerwienił się, słysząc kolejny komplement z ust kobiety. Najwyraźniej urok Longbottomów działał nawet na takie nieprzeniknione dusze jak Bulstrode. Wprawdzie podczas ich spotkania w Mungu zdawała się na to odporna, ale może po prostu za krótko się wtedy widzieli, a każde kolejne spotkanie po prostu ocieplało wizerunek Erika w jej oczach? Kto wie, kto wie...

— W nocy może i nie, ale rano? — Uniósł lekko brwi. — Jeśli sytuacja się zaogni, to rano u bram ośrodka można się spodziewać małego szturmu. — Zamilkł na moment, gubiąc wątek. — Żywych ludzi oczywiście, a nie nieumarłych. Chociaż jak te sępy z mediów się uprą, to niewiele się będą od nich różnić.

Skoro Ministerstwo Magii dowiedziało się o potencjalnym incydencie z udziałem żywych trupów i wysłało na miejsce zarówno Brygadzistów, jak i Amnezjatorów, to pierwsze plotki pewnie już krążyły po korytarzach Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów. Obecność medyków wskazywała na to, że informacja niedługo później wylądowała także w Szpitalu św. Munga, a więc niewykluczone, że wieści te dotrą także do londyńskich redakcji. A wtedy wszyscy, którzy starali się pomóc w rozwiązaniu sprawy, zostaną dosłownie otoczeni.

— Chyba każdy by je wyczuł — mruknął pod nosem, czujnie zerkając przez ramię, aby sprawdzić, co robiła Florence. — Jeśli powołano je do życia w okolicy przy pomocy czarnej magii, to zostałyby po tym jakieś ślady. Poza tym trupy mają to do siebie, że śmierdzą. Przynajmniej na początku. Nie znam się za bardzo na ghoulach i innych tego typu... istotach.

Na szczęście nikt z Longbottomów mieszkających w Warowni nie był na tyle szalony, aby nająć do pomocy w domu ghoula. Malwa wystarczająco dobrze wypełniała powierzone jej zadania, a pośród domowników miała prawie tak dobrze, jak pączek w maśle. Chyba powoli zaczynał godzić się z tym że w niektórych obowiązkach będzie wyręczana, toteż znalazła sobie sfer, w których domownicy nie byli zbytnio wyspecjalizowani. Jak pędzenie bimbru, pomyślał, wzdrygając się na wspomnienie tego smaku. Same kłopoty przez to.

— W takim razie pójdziemy razem — oznajmił, ponownie stając na czele dwuosobowego pochodu.

Powiedzieć, że był zaskoczony, to jakby nie powiedzieć nic. Spodziewał się czegoś, nie do końca był w stanie określić czego. Cichy głosik w jego głowie podpowiadał mu, że z Bulstrode było coś nie tak i powinien uważać na to, jak się zachowuje. A jednak jak dotąd nie zrobiła nic, co można by było zaklasyfikować jako podejrzane. Idealna wysłanniczka magicznej klniki. Chyba, że swoje prawdziwe barwy i cel wizyty w tym miejscu ujawni dopiero później? Westchnął przeciągle i ruszył z Florence w stronę domków. Miał szczerą nadzieję, że czarownica nie nastręczy mu tej nocy żadnych problemów.